SİYAH GÜL BENİM

                                                                                                 (kendi tabutunun ardından yürür şairan)
her şarkı kanatıyor külhani yaramı
nasıl yalvarılır bilmiyorum
bi de ‘adamımdır ağlayamam’ ya
gül kokuyor meyhane onaylı anılarım
ama dijital bir ebru suyuna damlıyor hep şiirim
işte nasıl dağılıyor isyan yeryüzüne
düşün
bir ölüler
bir tohumlar delebiliyor toprağı
beni anlamayı boş ver
ben seni anlamaya çalışmıyorum hiç
bir incil kevaşesi ne ister ki ey siyah gül
ey siyah gül
ey şarlatan hüzün
öl artık lütfen
söz sözün
aşk aşkın içindedir
suç mudur
bir kevaşeyi sevmek
yasal porselen dişleriyle sırıtırken hükümet
ben bir dengbej hüznüyle sövüyorum sana
ey siyah gül
ey siyah
ey
geber

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir