İMKÂNSIZ AYNA

 

bir şâir yarabilir bir denizi ortasından ancak
bir şâir ancak bir parmak işaretiyle ay’ı bölebilir ikiye
demem ki
ben bir şâir değilim
seni böyle düz sevebilir miyim

seninçün
cebimdeki üç beş kutup yıldızını bozdurdum
bir fakir duasıyla
gülmen ağır küfür
bana gülme
bana gülme
ben senin hep özlediğin yaşanmamış bir hatırayım

kimselere söyleyemem
kim öperse bu yara kapanır
it gibi biliyorsun
ben hep sana geliyorum
ama mendil cebimde hep faili meçhul karanfiller
affet

herkes kendi tanrısı adına üzülür
benim tanrım ve yaşım yok
sonsuzum
incirin sütüyüm
üzümün çöpü
sadece susarak yaşıyorum
seni böyle düz sevebilir miyim